Hoever wil je gaan met je hobby?
Ons moe wou persee goed in form zijn. Annemie had onder de repetiese gezei wat ze moeste doen om goed te kunnen aaseme. En donderdags smorges : "Leen, Leen, komdis nor bove!" Ikke den trap oep. "Wor zedde gij moe?" "Hier oep ons slopkamer." Ik doen de deur open en ik zie ons moe dor langsuit oep heure rug oep de grond ligge, met twee dele van de Winkeler Prins oep heuren buik. "Leen, ge moet mij is elpe, ge moet zien as ekik uitasem ofda die boeke nor oemhoog gon." Ik was een bitje van mijn melk en ons moe haddat in de mot. "Ja, Leen, ik wil da niet aan onze va vrage, want die zou dor mor mee lache en zelf kan ik het nie zien want me schap zit in de weg." "Alla, kekt na goe." En ons moe begint te aseme, en dorbij mokt ze lawijt gelak nen trein. "Heddet gezien Leen?" Mor ik haddekik niks zien boegeere. "Allee Leen, got oep uwen buik ligge, met awe neus veur die boeke." Mor als ekik oep mijnen buik ging ligge zag ekik alleen ons moe heur zij. Ik zen dan mor oep mijn kniekes gon zitte. "Vooruit moe, lot den trein mor vertrekke!" En ons moe mor aaseme, en ekik mor loere. Ineens goeit onze va de deur open! "Waddis da hier vor ne sirk! En wa doede gij met twee dele van mijn ensikloppedie oep awen buik," Ons moe, een bietje beteuterd: "Ik zen vor het koor ont leere aaseme." Ik moest oep mijn tandjes bijte, mor onze va lachte dor nie mee. "Moe, denkt toch es efkes na. As zoen duur boeke van zo hoog nor beneje valle zen die geabbumeerd zenne! Pakt dor toch den tellefonboek en de gauwe gids vor, dan hedde ineens de adresse van de psichiaters bij dhand."
Ons moe kwam iets om 8 ure thuis. Ze hadde moete overwerken om de volgende dag nie trug te moete kome.
Ons moe heuren tetter stond nie stil! As ze binnenkwamen in de studio stonde dor allemaal stokke met doezekes op en het deksel was precies uit ijzerendraad. Op sommige plaatsen stonde stokke met tubekes op en in den hoek stonde der nog een heel pak, mor ons moe wist nie ofda die aangeslote ware. De verschillende stemmen moesten nogal ver van malkaar achter die dozekes gon staan. Dor ware mense die probeerden van zo dicht meugelijk bij ne stok te staan omda ge ze goe zoudt horen. Dan klom Annemie op haar verhoog en moest de balans gemokt worden. "Wa ginge ze dan verkope?" vroeg onze va. "Hoe, wa ginge ze dan verkope!" "as ge een balans nodig hèt, is da om te wege, en gewoonlijk wordt er dan verkocht!" "Mor neeje snul. Balans betekent da 't lawijt van alle stemmen even hard moe zen."
Ons moe zag dat onze va wat uit zijn lood geslage was en ze wer agressiever: "En wa trakken is wette gij ook nie hee! Awel, dat is as der stem per stem wordt opgenome. Elkes keer komt er een stem bij. En wij hebbe getrakt."
Mor ons moe vertelde nie alles on onze va. Als ze zo stem per stem moesten opneme, krege ze allemol ne koptellefon op hunne knikker. Daar konden ze de piano, de daarveur opgenome stemmen inhoren, en dan moesten ze hun partij daar bijzingen. Mor os moe hoorde geen lap! Ze zag dat haar vriendinnen aan het zinge ware en ze keek met één oog heffes heur partituur nor de grond. Ze zag de stekker van heure koptellefon gewoon op de grond ligge. Die was nie aangeslote! En omda ze nikske dierf zegge, hee zeure mond mond mor mee open en toe gedaan zonder lawijt te make. En niemand hee dor iet van gezien.
Annemie en Bert hebben de ziel uit hunnen bodie gewerkt en daaroem moest ons moe den volgende dag nie meer gon zinge.
Alleen de solozangers mochten terugkomen, mor ons moe mocht nie alleen zinge! Ze treurde dor nie oem, want tussen de verschillende opnames had ze veel tijd gehad oem te denke en ze had een plan uitgebroeit.
"Va, al de mense die van mij ne seedee van 't koor kope, krijge er een teepeke 'Ons moe in concert' bij. En da teepeke gon we morge oepneme. De Sjarel, ne gebuur, had een bandopnemerke wor da ge muziek en een stem kon mikse en ons moe ging vrage om da meuge te gebruike. Bij de ouw elpees die we hadden was er nog één van Mon Tovani worda de muziek van 'Over de reenbo' oepstond en oep een ander van Frank Pour Sel stond de muziek van die 'honderduzend liekes'. We zouwen al met die twee beginne.
Ons moe had de blaffetuure nor beneje gelate en de gordijne toegedaan oem geene galm te hebbe. Ik moest de plaat opzette. Onze va zat on de tafel met den bandopnemer van de Sjarel en ons moe stond midden in de kamer voor de mikro oep ne stok en met ne koptellefon oep waardeur asdasse mijn muziek kon hore. Terwel daddons moe alles nog aan 't klaarzette was had onze va es in heur kaft gekeke en met een laggeske oep zijn gezicht zeit hem: "Zeg moe, as ze 'Wen eim sikstie-for' zinge, moet Jan de schoenmaker dan nie van tseen gon? En dor zen toch nog ander ouw rakkers die dan in de verleden tijd moette zinge!"
"Moeit oe mor met oe eige zaake, en houwt uwen bandopnemer mor in 't oog. We gon starten met 'Over de reenbo', das nie zo moeilijk, want da zong Judi Garland al as ze nog mor twelf jaar was". "Begint mor" zei onze va tege mij. "Stop! Stop!" riep ons moe."Da moet een bitje profesjoneel gon hé! Als ge den bandopnemer aanzet, dan moete roepen: BAND LOEPT!" Onze va vloekte in zen eige mor hij riep toch;"Band loept!" Ik zet de plat oep en ons moe begint oep de gepasten ogenblik te zinge. Na nen tijd riep onze va: "Stop mor moe! Ge zakt!" "Da zei de Bert gisteren oek al héél den dag. Hoe kunde gij da hore?" "Ik hoor dan nie, ik zie da! As gij moeite doe oem met gevuul te zinge zakte gij deur oe knieën en dan komt auwe mond nie meer veur de mikro. En oe engels trekt ook oep gien balle. Oepternift!" "Band loept !" - ikke plaat opzette - moe zinge - va reklamere.
Na vijf keeres is ons moe kwaad nor bove geloope en onze va is moempelend nor den hof gegon. En ik heb de Jos zijn halsbandje en zijn kooreke aangedaan en wij zen nor 't Broekbos getrokke worda de vallende herfstblare al lekker stinke.
Van ons moe heur planneke zal nie veul in huis kome!